Książka Mieczysława Wojtczaka jest barwną opowieścią o kulisach polskiej kinematografii lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. To źródło bezcennych informacji o twórcach filmowych, ich dążeniach, inicjatywach i filmach oraz o warunkach i ograniczeniach towarzyszących ich realizacji. A także o ludziach, którzy te warunki kształtowali, ustanawiając bariery i rygory lub, przeciwnie, starając się je łagodzić. To nie pozbawiona osobistych odniesień i doświadczeń relacja obserwatora i uczestnika wydarzeń, pozwalająca lepiej zrozumieć, jak w tamtych latach mogły powstawać, między innymi, takie filmy, jak Diabeł, Barwy ochronne, Człowiek z marmuru, Przesłuchanie lub Człowiek z żelaza, których znaczenie jest nie do przecenienia.