Historia

„Moja Biblioteka Mazurska” nr 30. Pod redakcją Waldemara Mierzwy. Pięknie wydana (najpiękniejsza książka serii), bogato ilustrowana (prawie 200 ilustracji), ciekawie napisana opowieść o Puszczy Piskiej i jej mieszkańcach. Dzieło kilkudziesięciu osób. Wśród autorów tekstów m.in. Zbigniew Chojnowski, Bartosz Dziewanowski-Stefańczyk, Mirosław Gworek, Robert Kempa, Janusz Małłek, Waldemar Mierzwa, Kazimierz Orłoś, Ryszard W. Pawlicki, Dietmar Serafin, Daria i Piotr Sikorscy Łukasz Szymański, Marian Szymkiewicz, Krzysztof Worobiec i Tekla Żurkowska. O miastach okolic Puszczy teksty napisali: Katarzyna Enerlich (Mrągowo), Mirosława Pałaszewska (Biała Piska), Marek Kaczmarczyk (Ruciane-Nida), Krzysztof Marusiński (Orzysz) i Dominik Krysiak (Mikołajki). Wśród autorów zdjęć m.in. Mieczysław Wieliczko i Krzysztof Stasiaczek. Opracowanie graficzne Tomasz Ciciński. Ze wstępu Waldemara Mierzwy: „Księga Puszczy Piskiej jest dziełem dwudziestu autorów. Prawie wszyscy mieszkają w „piskich” lasach na co dzień, pozostali, jak ja, bywają w nich często. Każdy napisał o tym, co jest dla niego w Puszczy ważne, a że byli wśród nas ludzie wielu zawodów i zainteresowań, powstała Księga jakiej do tej pory nie było, barwna opowieść o wielkim lesie i jego mieszkańcach, miejscach i wydarzeniach, przyrodzie i architekturze, dziejach narodów, ludów i zwykłych ludzi. Ponieważ większość zamieszczonych tu tekstów dotyka kilku aspektów życia Puszczy i w Puszczy zdecydowałem się na nietypową narrację, dającą możliwość rozpoczęcia lektury tej Księgi w dowolnym miejscu. O Puszczy opowiadają tu bowiem na równych prawach wszyscy autorzy tekstów, a także wielu jej dzisiejszych mieszkańców. Tym, którzy chcieliby najpierw poczytać o swoich ulubionych miejscach, najbardziej interesujących ich wydarzeniach, ciekawych ludziach, którzy żyli tu dawniej i dzisiaj, oddajemy do dyspozycji indeksy: osobowy i nazw miejscowych. Księgę zamykają cztery opowieści o miastach leżących na obrzeżach Puszczy – Białej Piskiej, Mikołajkach, Mrągowie i Orzyszu. Ich autorami są albo dzisiejsi mieszkańcy tych miast, albo osoby w nich urodzone. Jestem przekonany, że – obojętnie od której strony zaczniecie lekturę – przeczytacie tę Księgę od deski do deski. Jedyną bowiem rzeczą, na jaką na pewno zabrakło w niej miejsca jest nuda!”