Kawały zebrane w tej książce nie są obce polskiemu czytelnikowi. I to za sprawą kilku przyczyn. Pierwszą z nich jest polsko-rosyjska bliskość kulturowa, podobne temperamenty i podobna wrażliwość na zjawiska komiczne (bezspornym dowodem na to jest fakt, że mamy wiele wspólnych kawałów). Drugą może być zbliżone doświadczenie historyczne. W okresie budowy socjalizmu powstały dowcipy funkcjonujące z powodzeniem w całej przestrzeni dawnego bloku wschodniego. Czasy transformacji również pozostawiły po sobie wiele kawałów dotyczących takich zjawisk, jak korupcja, inflacja, mafia oraz inne uroki tzw. dzikiego kapitalizmu. Sprawia to, że i Polacy, i Rosjanie śmieją się z tego samego z nieudolności polityków (którzy podrzucają nam coraz to nowe preteksty do opowiadania politycznych dowcipów), czy z odwiecznego porównywania tego, jak to jest u nich z tym, co jest u nas . Poza tym Polacy i Rosjanie nadal utrzymują żywe kontakty. Spotykamy się jako turyści, przedsiębiorcy czy studenci i wymieniamy się doświadczeniem, rozmawiamy o realiach życia w dwóch krajach, wspólnie narzekamy i oczywiście opowiadamy kawały.