Pisma młodej karmelitanki bosej są bramą i drogą dla przybliżenia się do niej. Wszyscy, którzy przekroczyli tę bramę i przeszli tę drogę, odczuli dziwną fascynację, zostali przez nią zdobyci. Jest to fenomen, który zdarza się w spotkaniach tylko z nielicznymi autorami, mężczyznami i kobietami, w całej historii. Dla zeświecczonego społeczeństwa, które żyje odwrócone plecami od Boga, ta chilijska karmelitanka, która z żywą radością ukazuje się jako wzór wiecznej młodzieńczości Ewangelii… Życie błogosławionej Teresy woła stale z klasztoru: Bóg sam wystarcza! A woła tak w szczególny sposób do młodych, głodnych prawdy, w poszukiwaniu światła, które nadaje sens ich życiu. Do młodzieży rozbudzanej przez nieustanne propagowanie i stymulowanie kultury erotycznej i do społeczności, które mylą miłość czystą, będącą darem, z hedonistycznym wykorzystywaniem drugiego człowieka, ta młoda dziewica z Los Andes głosi dzisiaj piękno i szczęście, które emanują z czystych serc. (Jan Paweł II)