Ostatnia nowela ze zbioru opowiadań Rozkosze i dni okazuje się ulubionym opowiadaniem Prousta, co więcej, wyznacza drogę pisarską, na którą miał po jej napisaniu wkroczyć. Jakkolwiek wygłaszał mniej lub bardziej szczere lekceważenie dla całości książki, zawsze określał Koniec zazdrości jako tekst, za który nie musi się czerwienić. W kwietniu 1904 roku przedstawił Rozkosze i dni Henry’emu Bordeaux: „A Jest tam kilka wierszy, ale z pewnością jest to przede wszystkim zbiór opowiadań. Jest w nim jedno lub dwa, zwłaszcza Koniec zazdrości, które jak sądzę są dość żywe”.