Jarosław Włodarczyk – Księżyc w nauce XVII wieku. Libracja: od astronomii do fizyki
Księżyc w nauce XVII wieku przedstawia historię badań, które doprowadziły do ukształtowania się współczesnego obrazu Srebrnego Globu - bryły obiegającej ...
Księżyc w nauce XVII wieku przedstawia historię badań, które doprowadziły do ukształtowania się współczesnego obrazu Srebrnego Globu - bryły obiegającej ...
Na początku XX wieku Einstein pokazał, jak znaleźć wszystkie wszechświaty niesprzeczne ze znanymi prawami fizyki oraz naturą oddziaływań grawitacyjnych, odtworzyć ...
Książka L.N. Coopera "Istota i struktura fizyki" stanowi wyjątkową i jedyną w swoim rodzaju pozycję w literaturze światowej, poświęconą popularyzacji ...
W ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat nasze rozumienie natury rzeczywistości zmieniło się radykalnie, jednak świadomi tego są tylko nieliczni. „Lekkość ...
Książka ta nie jest klasycznym podręcznikiem, nie stawia sobie też wygórowanych ambicji ścisłości. Nie jest poradnikiem w rodzaju „jak w ...
Książka Franka Shu, profesora Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, należy do najsłynniejszych podręczników akademickich, a już na pewno jest jednym z ...
"Jednym z najbardziej zadziwiających odkryć nowoczesnej fizyki jest to, że obiekty nie są od siebie niezależne, jakby się mogło wydawać. ...
Miś Nazdrówko. Jak strach Adasia zmalał i schudł - to pierwsza opowieść z cyklu bajek terapeutycznych o zabawnym, nietypowym misiu,...
Księżyc w nauce XVII wieku przedstawia historię badań, które doprowadziły do ukształtowania się współczesnego obrazu Srebrnego Globu – bryły obiegającej Ziemię po orbicie keplerowskiej i wirującej wokół własnej osi. Książka rozpoczyna się od przeglądu opinii o ruchu obrotowym Księżyca od starożytności po połowę siedemnastego stulecia; poznajemy poglądy takich myślicieli, jak Platon, Arystoteles, średniowieczni uczeni arabscy i łacińscy, Mikołaj Kopernik, William Gilbert, Johannes Kepler, Thomas Hobbes czy Kartezjusz. Następnie autor rekonstruuje dzieje badań libracji Księżyca, zapoczątkowanych przez Galileusza i pierwszych selenografów, a rozwiniętych w pracach gdańskiego astronoma Jana Heweliusza; te ostatnie zaowocowały w 1654 r. pierwszą spójną teorią libracji. Wreszcie omówione zostaje rozwiązanie zagadki libracji Księżyca, podane około 1673 r. przez Izaaka Newtona. Autor prezentuje hipotezę Newtona na tle ówczesnych teorii ruchu Księżyca, argumentując, że to właśnie prace nad nią mogły uzmysłowić angielskiemu uczonemu znaczenie keplerowskiego prawa pól w mechanice nieba.