Agnieszka Izdebska, Danuta Szajnert – Literatura prze-pisana. Od „Hamleta” do slashu
Formuły „literatura prze-pisana” używa się przede wszystkim do określenia tych spośród praktyk intertekstualnych, w których: 1) aktywizowane są inne niż ...
Formuły „literatura prze-pisana” używa się przede wszystkim do określenia tych spośród praktyk intertekstualnych, w których: 1) aktywizowane są inne niż ...
„Śląski Blues” to książka obejmująca wspomnienia i przeżycia Leszka Windera – muzyka uczestniczącego w zawiązywaniu i wielorakich działaniach ruchu artystycznego,...
Autorzy tej antologii chcieli ukazać czytelnikowi teksty wykraczające poza utrwalony krąg wyobrażeń o rosyjskiej refleksji filmoznawczej, a zarazem uzpełnić istniejące...
Formuły „literatura prze-pisana” używa się przede wszystkim do określenia tych spośród praktyk intertekstualnych, w których: 1) aktywizowane są inne niż punktowe odniesienia do cudzych wypowiedzi, czyli takie, w których semantycznej i często ideologicznej rewaloryzacji poddawane są większe całości tekstowe; 2) są to odniesienia skonkretyzowane, co wyróżnia je spośród relacji „przyrodzonych” anonimowej przestrzeni dyskursywnej; 3) prze-pisuje się nie tylko teksty literackie, którym przysługuje szczególny status kulturowy; 4) last but not least, jeśli prze-pisane ma coś wspólnego z kopią (z przepisanym), to musi to być tzw. kopia twórcza, rezultat twórczego czytania (odpowiednio oglądania), rezultat odsłaniający (re)kreacyjną rolę kopisty i jego usytuowania względem miejsca i czasu, w którym powstał oryginał.