Thomas Ligotti – Teatro Grottesco
Teatro Grottesco to zbiór najlepszych opowiadań mistrza współczesnych opowiadań grozy, którego niezwykła wyobraźnia ukazuje horror egzystencji. W opowiadaniach Ligottiego „zło” ...
Teatro Grottesco to zbiór najlepszych opowiadań mistrza współczesnych opowiadań grozy, którego niezwykła wyobraźnia ukazuje horror egzystencji. W opowiadaniach Ligottiego „zło” ...
Osiołek to powieść, która w żartobliwy, ironiczny, a nierzadko groteskowy sposób przedstawia starcie walczących ze sobą stron: liberałów i konserwatystów. ...
A bloodcurdling novel in the spirit of Animal Farm and 1984, Doctor Rat is a trip through a laboratory worthy ...
Urodziłem się 11 września 1932 roku w Wenecji. Ojciec mój był dżokejem, matka damą pikową. We Włoszech występowałem jako hr. ...
Praca niniejsza jest próbą określenia roli i funkcji groteski w teatrze Stanisława Ignacego Witkiewicza. Przez teatr rozumiem wszystkie jego dramaty, ...
Pomidora znamy dzięki Kolumbowi. Trudno uwierzyć, że początkowo był uważany za roślinę trującą, hodowano go wyłącznie dla ozdoby. Dziś jest...
Relacje międzyludzkie często budują różnice między ludźmi. One prowokują do działania lub wprost przeciwnie, do jego braku. One potrafią wydobyć...
Autorka łączy dwa oblicza Ameryki – z jednej strony wielki świat kariery, sukcesu i pieniędzy, a z drugiej spokojne podróże...
-Gdzie się Pan urodził? - pytamy Witolda Zechentera.
Teatro Grottesco to zbiór najlepszych opowiadań mistrza współczesnych opowiadań grozy, którego niezwykła wyobraźnia ukazuje horror egzystencji. W opowiadaniach Ligottiego „zło” nie ma w sobie nic ponadzmysłowego, czai się bowiem tuż za rogiem, a nawet bliżej, w ludzkim ciele, zmysłach, myślach. Nieporównywalny z niczym geniusz Ligottiego zapewnia mu uznanie czytelników i krytyków, którzy wielokrotnie nagradzali go prestiżowymi wyróżnieniami, m.in. Nagrodą im. Brama Stokera oraz International Horror Gild Award. Ligottiego nieprzypadkowo klasyfikuje się jako czołowego reprezentanta weird fiction, gatunku wyrosłego z tego samego pnia co klasyczna groza, w zasadzie stanowiącego osobne zjawisko literackie, które jednak dzieli z horrorem odcienie stanów emocjonalnych wzbudzanych w czytelniku – lęku lub niepokoju. Źródła tego lęku i niepokoju są jednakże zupełnie inne. Można doszukiwać się ich w doświadczeniu zdumienia nieprzenikalnością świata, w labiryntowej dezorientacji uczestników gry, której reguły nie tylko są nieprzejrzyste, ale – zgodnie z prawem ciągłych przeobrażeń – nieustannie tworzone od nowa.