Kinga Tutak – O dedykacjach w drukach polskich XVI i XVII w. (grafia i interpunkcja)
Gdy otworzymy dawną książkę, rękopiśmienny lub drukowany kodeks, naszą uwagę przyciągnie rozbudowany, liczący kilka, a nawet kilkanaście kart utwór dedykacyjny, ...
Gdy otworzymy dawną książkę, rękopiśmienny lub drukowany kodeks, naszą uwagę przyciągnie rozbudowany, liczący kilka, a nawet kilkanaście kart utwór dedykacyjny, ...
To everyone who knows them, best friends Miel and Sam are as strange as they are inseperable. Roses grow out...
Zadig czyli LosPowieść wschodnia(1747)
Książka poświęcona jest użyciu sił zbrojnych w operacjach humanitarnych, czyli w działaniach ukierunkowanych na niesienie pomocy cierpiącej ludności cywilnej. Operacje...
Gdy otworzymy dawną książkę, rękopiśmienny lub drukowany kodeks, naszą uwagę przyciągnie rozbudowany, liczący kilka, a nawet kilkanaście kart utwór dedykacyjny, wpisany w bardzo niekiedy bogatą ramę wydawniczą. Owe dedykacje wyróżniają się kształtem graficzno-typograficznym, czcionką, inną z reguły niż ta, którą złożono tekst dzieła. Czcionka o różnym kroju i stopniu występuje też w samym utworze dedykacyjnym. Uwagę dzisiejszego odbiorcy szesnasto- i siedemnastowiecznych dedykacji przyciąga również interpunkcja, i to nie tyle za sprawą odmiennych znaków […], ile z powodu odmiennej zasady rządzącej użyciem znaków przestankowych. Analizie tych właśnie, graficzno-typograficznych i interpunkcyjnych składników tekstów dedykacyjnych w dawnej książce jest poświęcone niniejsze studium.