Jerzy Adamski – Obrona teatru dramatycznego
Prawie wszystkie części tej książki były już publikowane- ale i w formie, i w kontekstach całkowicie odmiennych niż ten tutaj, ...
Prawie wszystkie części tej książki były już publikowane- ale i w formie, i w kontekstach całkowicie odmiennych niż ten tutaj, ...
Norwid nie chciał być wieszczem. Inaczej projektował powołanie poety. Inaczej czuł i wypracował sobie własny idiom poetyckiej mowy. Wiedział, że ...
Wiesław Paweł Szymański, profesor, publicysta, literat, w Alfabecie z dedykacji poprzez syntetyczne portrety twórców, od których otrzymał książkę z dedykacją, ...
Książki na braczek rzucony na rynek
Czytelnicze elity zawiodły – bo najpierw, półtora wieku temu, skupiły się na uzasadnianiu, dlaczego Norwida nie da się lub nie ...
Czternastoletnia Majka cierpi na chorobliwe zadręczanie się. Mimo że jak ognia unika wszystkiego, co niebezpieczne, przypadkowo zostaje dotkliwie pogryziona przez...
Prawie wszystkie części tej książki były już publikowane- ale i w formie, i w kontekstach całkowicie odmiennych niż ten tutaj, w uwikłaniach myślowych od teatru dalekich, a w miejscach mało dostępnych. Stało się tak dlatego, że szczupła ta książka powstawała od kilkunastu lat i jakoś powstać nie mogła: teorii teatralnych na świecie przybywało, a praktyka teatralna w Polsce zmieniała się gwałtownie. Moje przemyślenia teatralne coraz to okazywały się bardziej przydatne do czego innego niż teatr. Nareszcie koniec: teatr dramatyczny u nas wszedł w tak głęboki kryzys, że mogę swobodnie mówić, co myślę o przedstawieniu teatralnym i o jego problematyce filozoficznej, socjologicznej i artystycznej: nikomu to już nie zaszkodzi.