Charles Rosen – Styl klasyczny. Haydn, Mozart, Beethoven
Styl klasyczny rozbija popularny mit o rzekomej jasności, spójności i ostatecznym kształcie naszego poglądu na tę – zdawało by się ...
Styl klasyczny rozbija popularny mit o rzekomej jasności, spójności i ostatecznym kształcie naszego poglądu na tę – zdawało by się ...
Autorzy zawarli w tym leksykonie dwieście piętnaście najbardziej reprezentatywnych utworów w ramach gatunków muzyki instrumentalnej. Każdy z nich został zaprezentowanym ...
W czwartym tomie Lekcji muzyki Piotr Orawski omawia zjawiska, jakie zachodziły w dziejach muzyki po śmierci Jana Sebastiana Bacha, a ...
„Dadzą mi manierkę z gorzałczyną…” śpiewali ongiś żołnierze, opowiadając o swoim niełatwym losie. Alkohol, który towarzyszył ludzkości od najdawniejszych czasów,...
Naomi Novik zaprasza do świata tajemnych mocy, bogactwa i panicznego strachu!
Although this book was listed in a collection of Richard Hannay stories, Hannay makes only a brief appearance at the...
Styl klasyczny rozbija popularny mit o rzekomej jasności, spójności i ostatecznym kształcie naszego poglądu na tę – zdawało by się – najmniej kontrowersyjną i zupełnie niemodną wśród „ambitnych” badaczy epokę w historii muzyki. Zaletą Stylu klasycznego jest to, że napisał go człowiek łączący muzykologiczną erudycję (choć formalnie muzykologiem nie jest) i poszanowanie dla źródeł, ścisłość epistemologiczną i wrażliwość artysty. Analizy i syntezy Rosena nie są „publicznym odczytywaniem nut”, lecz subtelnym zapisem obcowania z muzyką w jej realnym dźwiękowym kształcie, zapisem niekiedy subiektywnym, ale zawsze bardzo sugestywnym, wspartym wiedzą historyczną, doświadczeniem praktyka i potężną dawką zdrowego rozsądku…